Siam Bay Resort, het einde van de wereld

Heerlijk om aan te komen op het eiland Koh Chang, waar we redelijk ver verwijderd zijn van het toeristische gedeelte als we aankomen in het door (uiteraard) Marjon uitgezichte resort. Hier hebben we een familiekamer geboekt, waardoor we voor het eerst samen bij elkaar verblijven in een ruimte. In plaats van naar rechts te lopen (daar staan de geciviliseerde bungalows) worden we verwezen naar de jungle, waar de grote familiehuizein in staan. Langs een pad met hoog gras stappen we in ons nieuwe onderkomen. Een typisch thais houten huisje, maar ook door thais onderhouden. Krakkemikkig en heel vuil (de mierenkolonies hebben zich gehuisvest in de WC) vragen we aan de eigenaar of ze het wat schoner willen opleveren. De duisternis valt in en Leon samen met Yannick verkennen we het strand, de zee en het zwembad. Esmee wordt al wat witjes om haar ogen, en vindt het maar niks. Als Yannick ook nog een spin heeft gezien, slaan de stoppen door en wordt Esmee bevangen door grote angst. Stokstijf, schreeuwend en springend staat ze op de parkeerplaats. Ze zet geen stap meer, ze wil hier niet blijven, er zijn hier spinnen en ik.....ik.....PAPA !!!!. De familie die het resort runt rent naar haar toe, gewapend met stokken en zaklampen staan ze als een scrum op Esmee heen, die inmiddels getroost wordt. Esmee denkt: dit is het einde van de wereld. Het is nog een stap verder in het primitieve, maar dit is een stap te ver. Bveend van angst loopt ze samen terug naar het restaurant van het resort. Na wijs besluit nemen we twee bungalows aan de andere kant van het resort, waar ze 's nachts samen met Marjon en Carmen geen oog dichtdoet, spottend op dierlijk gespuis. Als we 's ochtends wakker worden zien we dat we echt aan het eind van wereld zijn, ons bungalowtje ligt aan de zee, het is hier heerlijk rustig en het blijkt ook nog een prive strand te zijn. Het voelt aan als een verlaten strandje zaols je altijd ziet in de folders.