lekker lui

De laatste dagen op Koh Chang is het luieren, zwemmen en vooral weinig doen. Leon haalt zijn dagelijkse bakkie ice-coffee bij het internetcafeetje en shopt wat rond, totdat het hele dorpje hem kent (we worden op de laatste dag zelfs uitgezwaaid als we met taxi langsrijden). Ook ontmoeten we de NL familie waar we al eerder op 1 van de tours mee hebben gereisd. Yannick, Esmee en Carmen kunnen het erg goed vinden met Peter (16) en Lisa (11, maar lijkt wel 13). Ze blijken in het hotel naast ons te zitten, aan hetzelfde strand. We nemen ze mee naar ons pas ontdekte strandtentje; lay lay tong. Eten op een verlaten strandje met je voeten in het water, onder de palmbomen en verse vis op de barbecue..... En de kinderen worden vermaakt met thaise houten spelletjes. Daarna geeft de familie van het tentje nog een vuur-showtje weg. Zelfs het allerkleinste jochie van een jaar of 5 zwaait met de vuurstokken.

Snorkelen wordt MASH dag

Leuk om op Koh Chang een dagje de zee op te gaan en te gaan eilandhoppen; het beroemde snorkeltripje. Even lekker genieten van de vredige natuur onder de zeespiegel. Er liggen enorm veel eilandjes rondom Koh Chang met mooi koraal. We stappen op de boot op het voormalig visserdorpje op palen Bang Bao. Carmen is enkele dagen geleden gevallen op haar knie en die begint weer te bloeden. Ze wil vooraf al niet zwemmen. Nauwelijks vertrokken komt er een klein bootje vanaf de wal onze kant op, een jonge gozer die stoer loopt te doen door snelle rondjes te varen. Hij valt uit de boot, de motor draait nog en zijn bootje maakt rondjes op het water. Hij kan nu niet eenvoudig de boot pakken en zichzelf redden. Gelukkig zien we zijn kopje nog boven water. Al snel keert onze boot, maar we zijn er niet 1-2-3. Af en toe zie je het koppie boven water, maar het wordt al snel minder. Het zou toch niet..... en dan komt er een speedboat naar de plek des onheils en haalt de jongen uit het water en met een spectaculaire sprong worden ze weer meester van het bootje. Het loopt gelukkig goed af, maar we waren allemaal wel even in spanning. Een uurtje later arriveert onze boot met 20 medetoeristen bij het eerste eilandje. Direct trekken we onze masker met snorkel om ons hoofd en gaan met zwemvest en al direct te water. Yannick voorop, want hij had al eerder gesnorkeld in Kroatie. Dan horen we een kreet, Yannick heeft een steek gehad op zijn wang en schreeuwt het uit. Meteen wil hij het water weer verlaten, maar zet toch door en blijft snorkelen. Ook Carmen doet mee, alhoewel ze het onderwaterleven aan zich voorbij laat gaan want ze past geen enkele masker, en geniet van het dobberen op de zee. We laten haar met zwemvest en bandjes zo van de boot in zee vallen. Geweldig vindt ze het. Bij het tweede eilandje maakt Leon, Esmee en Yannick een rondje om het eiland heen, samen met een (zeer jonge) instructeur. Hij laat ons de zee-egel zien op zijn hand, speelt met de zeekomkommer en beweegt soepel door het ondiepe water met de mooie kleuren van vissen en koraal. Erg mooie levende planten en kleurige vissen. Tussen het snorkelen zonnen de kinderen wat bij op het dek, want niet bruin terugkeren is geen optie. Het derde eilandje gaat Marjon nu mee en past Leon op Carmen. Een uurtje later komen ze terug, Yannick heeft opnieuw pijn in zijn wang en krijgt direct TijgerBalsem opgesmeerd (vanaf nu helpt dat overal tegen volgens Yannick). Marjon heeft op een zee-egel gestaan en heeft een aantal zwarte pitten in haar rechtervoet. Bij aankomst op het schip staat een van de jochies van de boot al klaar om dit te verhelpen.Met een big smile pakt hij het hakmes van de kokkin van de boot (tochtje was met lunch) en pakt haar voet en maakt een beweging om met het mes haar voet te amputeren. Marjon schreeuwt het uit en roept Leon, die te druk bezig is met Carmen aan de andere kant van de boot. De instructeur gaat gewoon door met z'n actie en slaat met de achterkant van het hakmes hard op de zwarte pitten. Met een beetje azijn wordt de boel afgeblusd. En dan word Esmee op de terugweg ook nog eens kotsmisselijk. Waarschijnlijk een zonnesteek. Ze moet spugen en de vissen smikkelen er lekker van; GATVER. Terug in het hotel wordt Marjon geholpen door een Griekse adonis. Hij haalt met een naaldje de zwarte puntjes uit haar voet. Vooral Leon is erg onder de indruk van deze Griekse dokter, niet door zijn dokterskunsten maar door zijn gespierde, bruine lichaam!!

Siam Bay Resort, het einde van de wereld

Heerlijk om aan te komen op het eiland Koh Chang, waar we redelijk ver verwijderd zijn van het toeristische gedeelte als we aankomen in het door (uiteraard) Marjon uitgezichte resort. Hier hebben we een familiekamer geboekt, waardoor we voor het eerst samen bij elkaar verblijven in een ruimte. In plaats van naar rechts te lopen (daar staan de geciviliseerde bungalows) worden we verwezen naar de jungle, waar de grote familiehuizein in staan. Langs een pad met hoog gras stappen we in ons nieuwe onderkomen. Een typisch thais houten huisje, maar ook door thais onderhouden. Krakkemikkig en heel vuil (de mierenkolonies hebben zich gehuisvest in de WC) vragen we aan de eigenaar of ze het wat schoner willen opleveren. De duisternis valt in en Leon samen met Yannick verkennen we het strand, de zee en het zwembad. Esmee wordt al wat witjes om haar ogen, en vindt het maar niks. Als Yannick ook nog een spin heeft gezien, slaan de stoppen door en wordt Esmee bevangen door grote angst. Stokstijf, schreeuwend en springend staat ze op de parkeerplaats. Ze zet geen stap meer, ze wil hier niet blijven, er zijn hier spinnen en ik.....ik.....PAPA !!!!. De familie die het resort runt rent naar haar toe, gewapend met stokken en zaklampen staan ze als een scrum op Esmee heen, die inmiddels getroost wordt. Esmee denkt: dit is het einde van de wereld. Het is nog een stap verder in het primitieve, maar dit is een stap te ver. Bveend van angst loopt ze samen terug naar het restaurant van het resort. Na wijs besluit nemen we twee bungalows aan de andere kant van het resort, waar ze 's nachts samen met Marjon en Carmen geen oog dichtdoet, spottend op dierlijk gespuis. Als we 's ochtends wakker worden zien we dat we echt aan het eind van wereld zijn, ons bungalowtje ligt aan de zee, het is hier heerlijk rustig en het blijkt ook nog een prive strand te zijn. Het voelt aan als een verlaten strandje zaols je altijd ziet in de folders.

Zwemmen met de dolfijnen

Onderweg naar Koh Chang besluiten we nog even het "Dolfinarium van Thailand" te bezoeken. Hier kan je in kleine groepen met de dolfijnen zwemmen. Echt supergaaf en een must voor als je deze streek bezoekt. Tussendoor nog een hele slechte show van de dolfijnen, maar het voederen, aaien, kussen en zwemmen met de dolfijnen maakt de omweg helaaml goed. Esmee beschouwt ze als "echt lief", Yannick vindt het Cool. Carmen mag niet mee (te jong), en je mag pas het water betreden nadat je je sieraden af hebt, je nagels korter zijn dan kort, geen makeup of nagellak. Maar ook onze touwtjes van de monnik komen niet door de keuring en moeten af. Geen probl;eem, want hoe vaak zwem je samen met de dolfijnen.

Sodom en Gomorra; Pattaya

Vanuit Chang Mai zullen we ons verplaatsen naar Pattaya, onderdeel van de tour, maar vooraf zeker niet ons droomplekje. Pattaya staat bekend om de sexcultuur, de omgebouwde vrouwen en de homoscene. Niet direct een plaatsje waar je met je kinderen "gezellig" naar toe gaat. We hebben overwogen om direct naar het tropisch eilandje Koh Chang te gaan, maar uit nieuwsgierigheid (jaja) toch maar even langs Pattaya. Met de nachtbus (dus wederom weer heerlijk uitgerust...ahum) komen we 's ochtends aan in ons hotel op Jomtien Beach, pal onder Pattaya. Een heerlijk hotel met een groot zembad en op loopaftsand van de zee en strand. Het weer is er elke dag goed. Het ziet er wel erg toeristisch uit met de vele parasols, eettentjes, jetski en bananenbootverhuur en de vele ligstoelen. We zettelen ons bij een van de vele tentjes met de heerlijke ligstoelen, die gerund wordt door een familie die je gehele dag ten dienste staat. Om de twee minuten wordt je "lastig gevallen" door de lokale strandverkopers met garnalen, krabbetjes, speelgoed, jurken, maiskolven, horloges, petjes..etc. Zeg maar shoppen en eten vanuit je luie stoel en dat bevalt ons wel. Drie dagen lang pendelen we heen en weer tussen zwembad en strand en laten ons de gehele dag verzorgen. Je bestelt aan de familie wat je wilt doen of hebben en in no-time wordt je op je wenken bedient. Helemaal geen Sodom en Gomorra, maar de welverdiende rust en strandvakantie. Alhoewel, we zien regelmatig jonge thais dunne schone dames met iets te oude uitgezakte westerlingen. Er wordt hier welk degelijk geshopt. Als afsluiting gaan we nog even het sexgebeid in. Het valt ons tegen. Amsterdam met Red Light District is vele malen gezelliger dan het ongezellige en vieze Pattaya. Snel naar Koh Chang dus.

Fietsen

We zijn natuurlijk wel Hollanders, dus maken we nog een fietstocht door Changmai. En natuurlijk door een Nederlander georganiseerd. We fietsen langs rijstvelden, tempels, een school, bakkerij, pottenbakkerij, snoepjesfabriek, locale markt. Fokke, onze gids neemt ons mee naar een mooie tempel. Hij legt ons nogmaals het verhaal van de geboorte en dood van de laatste boedha uit adhv muurschilderingen in een grote chinese draak. We hadden het verhaal al 2 keer eerder gehoord, maar nu in het Nederlandse begrijpen we het verhaal compleet. In de tempel steekt Carmen weer een stokje aan en schudden we allen met de beker met stokjes en nrs. erop. Net zolang schudden totdat er 1 stokje uitvalt. Met het nr van het stokje ga je naar een vakkenkast waar je een papier met jouw nummer pakt. Deze vertelt je een boodschap over de toekomst, incl of je geluk zal hebben in de loterij. Je mag het maar 1 keer per 3 maanden doen, anders brengt het ongeluk. Helaas was de boodschap voor Esmee uitverkocht.... ze is nog steeds op zoek naar nr. 6.

Zegeningen van de monnik

Op 12 augustus (verjaardag van de koningin) belsuiten we naar de mooiste tempel van Thailand te gaan: De Lampang (Voor kenners: What Phra That Lampang Luang). Deze hoog gelegen tempel met de langste drakentrap (305 treden) is druk bezocht. Iedereen koopt hier een lotus bloem, 3 kaarsjes en 3 wierookstokjes. Nadat Esmee, yannick, Carmen en Leon zich hebben laten zegenen door een monnik, lopen we de tempel uit met verlichting een een wit armbandje persoonlijk door de monnik omgedaan. Alle vier hebben we zoiets van: dat bandje gaat nooit meer af. Uit respect en uit waardering voor het boedisme, dat toch wel heel veel mooie kanten kent.

's Middags bezoeken we het volk van de Longnecks. Een erg vreemde attractie(?) waar wij ons allen nooit op ons gemak voelen. Dit volk heeft geen land en wordt gedoogd/geaccepteerd door de Thaise bevolking, waar ze een deel van een gebied mogen bewonen. Het uitzonderlijke zijn hun lange nekken, die worden voorzien van ringen, waardoor hun nekken nog langer worden. Eigenlijk ben je gewoon mensen aan het bekijken, net zoals in een dierentuin. Yannick en Esmee vinden dit heel vreemd, en terecht want iets klopt niet aan dit verhaal. Waar gaat het geld naartoe dat je voor de entree betaald ? De eigenaar van het stuk land, of komt het ten goede aan het volk? Uit schuldgeveoel maken we foto's tegen betaling, of kopen we iets uit hun stalletje. Geschokt en verbouwereerd verlaten we dit erg mooie dorpje.