My first jetlag

Aangekomen in thailand waar het vijf uur later is komen de oudste twee voor het eerst in aanraking met een "jetlag". Maandagochtend om half zeven zijn we bij ons hotel, dat meteen gecheckt wordt op vogelspinnen. Daar zijn ze namelijk allebei het bangst voor. Nou in dit superdeluxe hotel met alles derop en deran was dat onmogelijk. Dus direct in bed, want tijdens de vlucht natuurlijk allemaal (bijna) niet geslapen. Geprobeerd om om negen uur wakker te worden, maar na kort (slaperig) overleg verplaatst tot nader order. Om een uur 's middags waren we weer wakker en besloten naar China Town te gaan. ( De meeting van 12.30 voor de briefing voor ons reisje missen we half) De drukte, de onbekende geuren, de gekleurde taxis (roze matellic is hier het meest populair), de hectiek bevangt Esmee en Yannick. Carmen is wel wat gewend en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dan ook nog lopen door smalle steegjes waar de riool en de geur van het eten op je afkomt, onbekend waar je eindigt doet wat ze. Ze maken het mee in een roes, want slaap overheerst vooral. Nadat Esmee haar eerste souvenirs koopt (een spijkerbroek kost 150baht, omgerekend ruim 3 euro) eten we 's avonds voor het eerst thais. Bang voor heet eten en met bibberende knieen worden de eerste hapjes genomen. Het valt mee, het is helemaal niet pittig, zelfs de als maden uitziende visjes worden verorberd. De kip uit bananablad is het populairst. Bijna in slaap vallend in het restaurant gaan we snel op weg naar het hotel, waar iedereen snel in bed kruipt. Alleen Yannick (die altijd en overal kan slapen, sinds zijn geboorte) kan geen slaap vatten. Zijn systeem is in de war.

De volgende ochtend meteen op weg naar de klonghs (=de buitenwijken van Bangkok aan het water). De eerste van de vele georganiseerde tripjes. Het voelt als Walibi, kleine speedbootjes die als gekken door de khlongs varen met zeer hoge snelheden. Super en ontspannen komen we deze dag door. 's Avonds sluiten we af in een superchique restaurant die volgens de Trotter een van de beste thai is in Bangkok.
Moe en voldaan proberen we slaap te vatten. Yannick heeft nog steeds last van de jetlag.

Woensdag bezoeken we de tempels, een en al pracht en praal, maar bloedheet en geen wind. Yannick heeft geen schroom en oefent zijn thais en zijn engels. Hij heeft makkelijk contact en praat met touristen uit alle streken van de wereld en merkt dat als je de locals in hun taal aanspreekt dat je leuke conversaties kan opbouwen. Hij voelt zich als een vis in het water. "Kop kun krab" betekend bedankt en wordt continu gebruikt. Ook deze nacht is kort want de volgende dag gaan we vroeg naar de River Kwai. Ook wordt hij verkort nadat Yannick een kakkerlak ontdekt in de badkamer (het was eerst een vogelspin). Ondanks dat deze snel en vakkundig verwijdert wordt door de "housekeeping" blijft het wennen dat deze "beesten" zomaar langs kunnen wandelen. Het helpt niet in het verminderen van de slaap.

Tot nu toe kijken Yannick en Esmee hun ogen uit. Thailand voelt veilig en de mensen zijn vriendelijk. Wat is het boedhisme toch mooi, met respect voor elkaar en geen onvertogen woord. Iets wat we in het westen nog wat van kunnen leren.

Oh ja (1). Esmee en Carmen (maar vooral Esmee) is een hit in Bangkok. De jongens krijgen pijn in hun nek en laten hun beste fluitkunsten horen. Onwennig (maar met trots) loopt ze door de drukke straten. Carmen krijgt ook aandacht, maar wil niks van dat al hebben.

Oh ja (2). Je bedenkt het niet, maar in hetzelfde hotel komt Yannick een van zijn voetbalvrienden tegen: Brayan. Wat is de wereld toch klein.

___foto's volgen snel____