dinsdag 25 augustus 2009
lekker lui
De laatste dagen op Koh Chang is het luieren, zwemmen en vooral weinig doen. Leon haalt zijn dagelijkse bakkie ice-coffee bij het internetcafeetje en shopt wat rond, totdat het hele dorpje hem kent (we worden op de laatste dag zelfs uitgezwaaid als we met taxi langsrijden). Ook ontmoeten we de NL familie waar we al eerder op 1 van de tours mee hebben gereisd. Yannick, Esmee en Carmen kunnen het erg goed vinden met Peter (16) en Lisa (11, maar lijkt wel 13). Ze blijken in het hotel naast ons te zitten, aan hetzelfde strand. We nemen ze mee naar ons pas ontdekte strandtentje; lay lay tong. Eten op een verlaten strandje met je voeten in het water, onder de palmbomen en verse vis op de barbecue..... En de kinderen worden vermaakt met thaise houten spelletjes. Daarna geeft de familie van het tentje nog een vuur-showtje weg. Zelfs het allerkleinste jochie van een jaar of 5 zwaait met de vuurstokken.
Snorkelen wordt MASH dag
Leuk om op Koh Chang een dagje de zee op te gaan en te gaan eilandhoppen; het beroemde snorkeltripje. Even lekker genieten van de vredige natuur onder de zeespiegel. Er liggen enorm veel eilandjes rondom Koh Chang met mooi koraal. We stappen op de boot op het voormalig visserdorpje op palen Bang Bao. Carmen is enkele dagen geleden gevallen op haar knie en die begint weer te bloeden. Ze wil vooraf al niet zwemmen. Nauwelijks vertrokken komt er een klein bootje vanaf de wal onze kant op, een jonge gozer die stoer loopt te doen door snelle rondjes te varen. Hij valt uit de boot, de motor draait nog en zijn bootje maakt rondjes op het water. Hij kan nu niet eenvoudig de boot pakken en zichzelf redden. Gelukkig zien we zijn kopje nog boven water. Al snel keert onze boot, maar we zijn er niet 1-2-3. Af en toe zie je het koppie boven water, maar het wordt al snel minder. Het zou toch niet..... en dan komt er een speedboat naar de plek des onheils en haalt de jongen uit het water en met een spectaculaire sprong worden ze weer meester van het bootje. Het loopt gelukkig goed af, maar we waren allemaal wel even in spanning. Een uurtje later arriveert onze boot met 20 medetoeristen bij het eerste eilandje. Direct trekken we onze masker met snorkel om ons hoofd en gaan met zwemvest en al direct te water. Yannick voorop, want hij had al eerder gesnorkeld in Kroatie. Dan horen we een kreet, Yannick heeft een steek gehad op zijn wang en schreeuwt het uit. Meteen wil hij het water weer verlaten, maar zet toch door en blijft snorkelen. Ook Carmen doet mee, alhoewel ze het onderwaterleven aan zich voorbij laat gaan want ze past geen enkele masker, en geniet van het dobberen op de zee. We laten haar met zwemvest en bandjes zo van de boot in zee vallen. Geweldig vindt ze het. Bij het tweede eilandje maakt Leon, Esmee en Yannick een rondje om het eiland heen, samen met een (zeer jonge) instructeur. Hij laat ons de zee-egel zien op zijn hand, speelt met de zeekomkommer en beweegt soepel door het ondiepe water met de mooie kleuren van vissen en koraal. Erg mooie levende planten en kleurige vissen. Tussen het snorkelen zonnen de kinderen wat bij op het dek, want niet bruin terugkeren is geen optie. Het derde eilandje gaat Marjon nu mee en past Leon op Carmen. Een uurtje later komen ze terug, Yannick heeft opnieuw pijn in zijn wang en krijgt direct TijgerBalsem opgesmeerd (vanaf nu helpt dat overal tegen volgens Yannick). Marjon heeft op een zee-egel gestaan en heeft een aantal zwarte pitten in haar rechtervoet. Bij aankomst op het schip staat een van de jochies van de boot al klaar om dit te verhelpen.Met een big smile pakt hij het hakmes van de kokkin van de boot (tochtje was met lunch) en pakt haar voet en maakt een beweging om met het mes haar voet te amputeren. Marjon schreeuwt het uit en roept Leon, die te druk bezig is met Carmen aan de andere kant van de boot. De instructeur gaat gewoon door met z'n actie en slaat met de achterkant van het hakmes hard op de zwarte pitten. Met een beetje azijn wordt de boel afgeblusd. En dan word Esmee op de terugweg ook nog eens kotsmisselijk. Waarschijnlijk een zonnesteek. Ze moet spugen en de vissen smikkelen er lekker van; GATVER. Terug in het hotel wordt Marjon geholpen door een Griekse adonis. Hij haalt met een naaldje de zwarte puntjes uit haar voet. Vooral Leon is erg onder de indruk van deze Griekse dokter, niet door zijn dokterskunsten maar door zijn gespierde, bruine lichaam!!
donderdag 20 augustus 2009
Siam Bay Resort, het einde van de wereld
Heerlijk om aan te komen op het eiland Koh Chang, waar we redelijk ver verwijderd zijn van het toeristische gedeelte als we aankomen in het door (uiteraard) Marjon uitgezichte resort. Hier hebben we een familiekamer geboekt, waardoor we voor het eerst samen bij elkaar verblijven in een ruimte. In plaats van naar rechts te lopen (daar staan de geciviliseerde bungalows) worden we verwezen naar de jungle, waar de grote familiehuizein in staan. Langs een pad met hoog gras stappen we in ons nieuwe onderkomen. Een typisch thais houten huisje, maar ook door thais onderhouden. Krakkemikkig en heel vuil (de mierenkolonies hebben zich gehuisvest in de WC) vragen we aan de eigenaar of ze het wat schoner willen opleveren. De duisternis valt in en Leon samen met Yannick verkennen we het strand, de zee en het zwembad. Esmee wordt al wat witjes om haar ogen, en vindt het maar niks. Als Yannick ook nog een spin heeft gezien, slaan de stoppen door en wordt Esmee bevangen door grote angst. Stokstijf, schreeuwend en springend staat ze op de parkeerplaats. Ze zet geen stap meer, ze wil hier niet blijven, er zijn hier spinnen en ik.....ik.....PAPA !!!!. De familie die het resort runt rent naar haar toe, gewapend met stokken en zaklampen staan ze als een scrum op Esmee heen, die inmiddels getroost wordt. Esmee denkt: dit is het einde van de wereld. Het is nog een stap verder in het primitieve, maar dit is een stap te ver. Bveend van angst loopt ze samen terug naar het restaurant van het resort. Na wijs besluit nemen we twee bungalows aan de andere kant van het resort, waar ze 's nachts samen met Marjon en Carmen geen oog dichtdoet, spottend op dierlijk gespuis. Als we 's ochtends wakker worden zien we dat we echt aan het eind van wereld zijn, ons bungalowtje ligt aan de zee, het is hier heerlijk rustig en het blijkt ook nog een prive strand te zijn. Het voelt aan als een verlaten strandje zaols je altijd ziet in de folders.
Zwemmen met de dolfijnen
Onderweg naar Koh Chang besluiten we nog even het "Dolfinarium van Thailand" te bezoeken. Hier kan je in kleine groepen met de dolfijnen zwemmen. Echt supergaaf en een must voor als je deze streek bezoekt. Tussendoor nog een hele slechte show van de dolfijnen, maar het voederen, aaien, kussen en zwemmen met de dolfijnen maakt de omweg helaaml goed. Esmee beschouwt ze als "echt lief", Yannick vindt het Cool. Carmen mag niet mee (te jong), en je mag pas het water betreden nadat je je sieraden af hebt, je nagels korter zijn dan kort, geen makeup of nagellak. Maar ook onze touwtjes van de monnik komen niet door de keuring en moeten af. Geen probl;eem, want hoe vaak zwem je samen met de dolfijnen.
Sodom en Gomorra; Pattaya
Vanuit Chang Mai zullen we ons verplaatsen naar Pattaya, onderdeel van de tour, maar vooraf zeker niet ons droomplekje. Pattaya staat bekend om de sexcultuur, de omgebouwde vrouwen en de homoscene. Niet direct een plaatsje waar je met je kinderen "gezellig" naar toe gaat. We hebben overwogen om direct naar het tropisch eilandje Koh Chang te gaan, maar uit nieuwsgierigheid (jaja) toch maar even langs Pattaya. Met de nachtbus (dus wederom weer heerlijk uitgerust...ahum) komen we 's ochtends aan in ons hotel op Jomtien Beach, pal onder Pattaya. Een heerlijk hotel met een groot zembad en op loopaftsand van de zee en strand. Het weer is er elke dag goed. Het ziet er wel erg toeristisch uit met de vele parasols, eettentjes, jetski en bananenbootverhuur en de vele ligstoelen. We zettelen ons bij een van de vele tentjes met de heerlijke ligstoelen, die gerund wordt door een familie die je gehele dag ten dienste staat. Om de twee minuten wordt je "lastig gevallen" door de lokale strandverkopers met garnalen, krabbetjes, speelgoed, jurken, maiskolven, horloges, petjes..etc. Zeg maar shoppen en eten vanuit je luie stoel en dat bevalt ons wel. Drie dagen lang pendelen we heen en weer tussen zwembad en strand en laten ons de gehele dag verzorgen. Je bestelt aan de familie wat je wilt doen of hebben en in no-time wordt je op je wenken bedient. Helemaal geen Sodom en Gomorra, maar de welverdiende rust en strandvakantie. Alhoewel, we zien regelmatig jonge thais dunne schone dames met iets te oude uitgezakte westerlingen. Er wordt hier welk degelijk geshopt. Als afsluiting gaan we nog even het sexgebeid in. Het valt ons tegen. Amsterdam met Red Light District is vele malen gezelliger dan het ongezellige en vieze Pattaya. Snel naar Koh Chang dus.
dinsdag 18 augustus 2009
Fietsen
We zijn natuurlijk wel Hollanders, dus maken we nog een fietstocht door Changmai. En natuurlijk door een Nederlander georganiseerd. We fietsen langs rijstvelden, tempels, een school, bakkerij, pottenbakkerij, snoepjesfabriek, locale markt. Fokke, onze gids neemt ons mee naar een mooie tempel. Hij legt ons nogmaals het verhaal van de geboorte en dood van de laatste boedha uit adhv muurschilderingen in een grote chinese draak. We hadden het verhaal al 2 keer eerder gehoord, maar nu in het Nederlandse begrijpen we het verhaal compleet. In de tempel steekt Carmen weer een stokje aan en schudden we allen met de beker met stokjes en nrs. erop. Net zolang schudden totdat er 1 stokje uitvalt. Met het nr van het stokje ga je naar een vakkenkast waar je een papier met jouw nummer pakt. Deze vertelt je een boodschap over de toekomst, incl of je geluk zal hebben in de loterij. Je mag het maar 1 keer per 3 maanden doen, anders brengt het ongeluk. Helaas was de boodschap voor Esmee uitverkocht.... ze is nog steeds op zoek naar nr. 6.
Zegeningen van de monnik
Op 12 augustus (verjaardag van de koningin) belsuiten we naar de mooiste tempel van Thailand te gaan: De Lampang (Voor kenners: What Phra That Lampang Luang). Deze hoog gelegen tempel met de langste drakentrap (305 treden) is druk bezocht. Iedereen koopt hier een lotus bloem, 3 kaarsjes en 3 wierookstokjes. Nadat Esmee, yannick, Carmen en Leon zich hebben laten zegenen door een monnik, lopen we de tempel uit met verlichting een een wit armbandje persoonlijk door de monnik omgedaan. Alle vier hebben we zoiets van: dat bandje gaat nooit meer af. Uit respect en uit waardering voor het boedisme, dat toch wel heel veel mooie kanten kent.
's Middags bezoeken we het volk van de Longnecks. Een erg vreemde attractie(?) waar wij ons allen nooit op ons gemak voelen. Dit volk heeft geen land en wordt gedoogd/geaccepteerd door de Thaise bevolking, waar ze een deel van een gebied mogen bewonen. Het uitzonderlijke zijn hun lange nekken, die worden voorzien van ringen, waardoor hun nekken nog langer worden. Eigenlijk ben je gewoon mensen aan het bekijken, net zoals in een dierentuin. Yannick en Esmee vinden dit heel vreemd, en terecht want iets klopt niet aan dit verhaal. Waar gaat het geld naartoe dat je voor de entree betaald ? De eigenaar van het stuk land, of komt het ten goede aan het volk? Uit schuldgeveoel maken we foto's tegen betaling, of kopen we iets uit hun stalletje. Geschokt en verbouwereerd verlaten we dit erg mooie dorpje.
's Middags bezoeken we het volk van de Longnecks. Een erg vreemde attractie(?) waar wij ons allen nooit op ons gemak voelen. Dit volk heeft geen land en wordt gedoogd/geaccepteerd door de Thaise bevolking, waar ze een deel van een gebied mogen bewonen. Het uitzonderlijke zijn hun lange nekken, die worden voorzien van ringen, waardoor hun nekken nog langer worden. Eigenlijk ben je gewoon mensen aan het bekijken, net zoals in een dierentuin. Yannick en Esmee vinden dit heel vreemd, en terecht want iets klopt niet aan dit verhaal. Waar gaat het geld naartoe dat je voor de entree betaald ? De eigenaar van het stuk land, of komt het ten goede aan het volk? Uit schuldgeveoel maken we foto's tegen betaling, of kopen we iets uit hun stalletje. Geschokt en verbouwereerd verlaten we dit erg mooie dorpje.
Dumbo en vlotje varen
En ja hoor..eindelijk gaan we naar het Olifantenopleidingscentrum. Nadat we veels te vroeg moeten opstaan, zijn we wel de eerste bij de eerste "show". De olifanten vertonen hun kunstjes van bomen stapelen, bukken en als klap op de vuurpijl en eechte Picasso geschilderd door het jongste olifantje. Dar opstappen en met de olifanten door de jungle, bergje op en bergje af, en stroomopwaarts weer terug door het riviertje. Esmee, Yannick en Carmen genieten van de tour. Vooral het poepen is interessant, maar ook de dikke huid, de oorbesturing door de chauffeur, de handigheid van de slurfen en de tederheid van het molog met zijn schattige pootjes. Matuurl;ijk let Esmee extra op aanwezigheid van de gevaarlijke achtpotigen, want een vogelspin is het ergste wat je kan overkomen.
Daarna varen we af op een bamboe voltje, waar we allen aangkleed worden met een chinees hoedje. Yannick neemt al snel het palen over van de kapitein. Midden in de rivier staat een man met een doos in het water. Eerst denken we nog dat we hem moeten redden, maar al snel blijkt het een slimme (en vooral dure uitbater). Het kleinste cafeetje van Thailand waarschijnlijk, waar wij ons cola en bier bestellen. Superleuk en verrassend. Wat zijn ze hier toch inventief, daar kunnen wij nog wat van leren.
Daarna varen we af op een bamboe voltje, waar we allen aangkleed worden met een chinees hoedje. Yannick neemt al snel het palen over van de kapitein. Midden in de rivier staat een man met een doos in het water. Eerst denken we nog dat we hem moeten redden, maar al snel blijkt het een slimme (en vooral dure uitbater). Het kleinste cafeetje van Thailand waarschijnlijk, waar wij ons cola en bier bestellen. Superleuk en verrassend. Wat zijn ze hier toch inventief, daar kunnen wij nog wat van leren.
Chang Mai; de kennismaking
Weer even een berichtje tijdens onze zeer drukke tocht. Een laptop meenemen is handig, maar als je geen WIFI kan vinden en als blogger geen wordperfect accepteert cq converteert dan heb je er weer even niks aan. Dus nu even snel een bericht uit de losse pols.
Met de nachttrein zijn we vanuit Bangkok naar Changmai gegaan. En dat is een belevenis. Het personeel bouwt je stoel om tot bed inclusief dekens en gordijntjes. Echt handig en knap gebouwd. Yannick had gehoopt in een James Bond coupe te slapen, maar dat was eerste klas, dus niet voor ons. Na een fantastisch diner zijn we met zijn allen heerlijk gaan slapen zodat we uitgerust (ahum) opgewacht worden door Theo, omze gids. DE gids heet natuurlijk geen Theo maar wij noemen hem zo omdat hij zo door kan gaan als Theo, onze zwager. In ieder geval spreekt deze gids duidleijk engels, en dat was in Bangkok wel anders. Direct door gekacheld met Tuk-tuk (onze eerste) naar de zondag markt, die zo groot is dat je niet weet waar deze markt begint en eindigt. Om zes uur besluiten we te gaan eten op de markt, waar we aan een van de vele kraampjes ons eten bestellen. Dan klinkt plots het volkslied en iedereen staat stil (a la Tita Tovenaar). Echt iedereen is gedisciplineerd en staat stil, wat je op dat moment aan het doen bent. Er wordt echt niet meer bewogen tot dat het volkslied eindigt. Wat een respect voor de monarchie. Geweldig, indrukwekkend en heel apart. Sowieso zijn er veel uitingen van de koning en koningin te zien, best wel leuk. Op 12 augustus is de koninging jarig, dat helpt waarschijnlijk bij de vele versieringen die we onderweg zien. Voor de rest is Chang Mai een shop-till-you-drop city, en dat spreekt iedereen wel aan. Voor een appel en een ei ben je aangekleed, zeg maar Zeeman prijzen en ...eh.... C&A kleding ?
Met de nachttrein zijn we vanuit Bangkok naar Changmai gegaan. En dat is een belevenis. Het personeel bouwt je stoel om tot bed inclusief dekens en gordijntjes. Echt handig en knap gebouwd. Yannick had gehoopt in een James Bond coupe te slapen, maar dat was eerste klas, dus niet voor ons. Na een fantastisch diner zijn we met zijn allen heerlijk gaan slapen zodat we uitgerust (ahum) opgewacht worden door Theo, omze gids. DE gids heet natuurlijk geen Theo maar wij noemen hem zo omdat hij zo door kan gaan als Theo, onze zwager. In ieder geval spreekt deze gids duidleijk engels, en dat was in Bangkok wel anders. Direct door gekacheld met Tuk-tuk (onze eerste) naar de zondag markt, die zo groot is dat je niet weet waar deze markt begint en eindigt. Om zes uur besluiten we te gaan eten op de markt, waar we aan een van de vele kraampjes ons eten bestellen. Dan klinkt plots het volkslied en iedereen staat stil (a la Tita Tovenaar). Echt iedereen is gedisciplineerd en staat stil, wat je op dat moment aan het doen bent. Er wordt echt niet meer bewogen tot dat het volkslied eindigt. Wat een respect voor de monarchie. Geweldig, indrukwekkend en heel apart. Sowieso zijn er veel uitingen van de koning en koningin te zien, best wel leuk. Op 12 augustus is de koninging jarig, dat helpt waarschijnlijk bij de vele versieringen die we onderweg zien. Voor de rest is Chang Mai een shop-till-you-drop city, en dat spreekt iedereen wel aan. Voor een appel en een ei ben je aangekleed, zeg maar Zeeman prijzen en ...eh.... C&A kleding ?
dinsdag 11 augustus 2009
Het spoor bijster
Om half zeven 's ochtends staat ons driedaagse avontuur te wachten op en rondom de river Kwae (zo spellen ze dat in Thailand). Natuurlijk krijgen we onderweg het spelletje koppelverkoop en worden we gedropt bij een aftands cocosolieraffinaaderijtje. Onze gids (bijnaam Green omdat ze op woensdag is geboren en dat is de groene dag in Thailand) geeft in haar gebrekkig engels uitleg over de keuze die elke kweker heeft met de palmboom, of olie produceren uit de bloem van de cocospalm of te laten groeien naar een kokosnoot.Gelukkig rijden we snel door en arriveren bij Damnern Saduak,dat alleen bekend is geworden door de drijvende markt waar locals hun waar slijten aan andere locals. Ondanks dat het een toeristische trekpleister is,heeft hethandelen van boot tot boot iets heel charmants. Maaltijden worden in een handomdraai geproduceerd en alles ziet er kleurrijk en gezellig uit.
In de loop van de middag arriveren we bij het River Kwae museum,waar we langzaam en zeker verstomd worden door het verhaal achter de aanleg van de Birma-Thailand spoorlijn. Esmee en Yannick wisten niks van de 2e wereldoorlog in Azie en de bezettingsdrang van Japan. Evenmin van de Nederlandse betrokkenheid vanuit Indonesie.Toch nog even een kort stukje over de reden van deze aanleg: Japan begon met de bezettingsdrang in 1936. Thailand gaf een "unconditioned surrender " aan Japan. Om wapens te vervoeren tussen Birma en Thailand besloot men om een spoorlijn aan te leggen in een heuvelachtig en rotsachtig gebied van 415 km. Geplande doorlooptijd: 5jaar .Maar door het hoge werktempo,opgelegd door Japan aan de " vrijwillige" Aziatische arbeiders (100.000) en de krijgsgevangenen (30.000 Nederlanders,Australiers,Amerikanen en Engelsen) wordt het project al voltooid na 16 maanden onder erbarmelijke omstandigheden (echt onbeschrijvelijk), en na 110.000 doden door uitputting, ondervoeding,marteling of cholera. Het spoor wordt alleen maar gebruikt voor de terugtrekking van de Japanners uit Thailand en Birma, nadat de atoombommen zijn sporen hadden achtergelaten in Hiroschima en Nagasaki. Het bezichtigen van de brug (bekend van de film die niet de juiste wergave geeft) is een groot toeristische attraktie waar je met een disneytrein even heen en weer kan of te voet.
De volgende ochtend vervolgen we de tour en bezoeken we de Helfire pass,het meest indrukwekkende stuk van de spoorlijn. Op dit punt is er met de hand,hamer en beitel,een doorgang in de rots,waar velen hun laatste adem hebben utgeblazen. Hier werkten ze 18 uur per dag. De Australiers hebben er een museum gemaakt met een gedeeltijk herstel van de spoorlijn.Je kan er wandelen om het gevoel van toen te laten herbeleven,en dat is gelukt. Zowel als het museum als de Helfire Pass zijn indrukwekkend en afschuwelijk tegelijk .Met een bedrukt gevoel verlaten we het terrein,nog steeds onder de indruk dat dit afschuwelijke drama niet in onze geschiedenis boeken staat.
's Middags zitten we in een trein die een stuk over het spoor rijdt.Al rennend bemachtigen we een plekje aan de linkerkant (volgens ons boekje debeste kant) In een oude treinwagon met houten banken en open ramen. Met redelijk hoge snelheid gaat de dieseltrein aan de slag,en worden we gewaarschuwd wanneer we wat moeten fotograferen (de trein zou langs kliffen rijden zodat je adembenemende foto' s kunt maken).Dan klinkt er opeen een ongeloofelijk rammelend geluid,iedereen kijjkt elkaar aan en geven het geluid een bestemming:het treinspoor zal wel op een ijzeren brug lopen. Enkele seconden later zien we mensen in paniek in een wagon achter ons, er wordt geschreeuwd en men roept massaal STOP. Er gebeurd niks en je ziet dat de wagon achter ons niet meer in het sporor zit; hij helt van links naar rechts.Gelukkig rijden we niet zo snel.De kinderen worden gesommeerd te zitten en hopen op een goede afloop en dat niet ook onze wagon ontspoord.Voor ons gevoel stopt de trein pas na 10min. Iedereen is ongedeerd gelukkig.De angst wordt omgezet in opluchting. Leon is er als de kippen bij om foto's te maken van de wielen die finaal naast het spoor liggen.We stappen de trein uit en beginnen dus maar met lopen. Toevallig komt er net een ijsokarretje aanzetten (of toch niet zo toevallig...?). Hij wordt helemaal leeggekocht aan de geschrokken ouders. De kinderen krijgen allemaal een ijsje voor de opluchting.Het zou toch niet dat deze lieve ijsverkoopster een steentje op de rails heeft gelegd?
Na een korte wandeling (onze wagons zijn afgekoppeld, de trein ging zonder ons verder) worden we weer opgehaald door de busjes en overnachten we in een floating hotel op de rivier.We genieten van ons welverdiende nachtrust.
De volgende ochten bezoeken we de Erawan watervallen.Een prachtige waterval die 7 verschillende hoogtes heeft. Wij gaan zwemmen in het 3e nivo.Vooraf worden we gewaarschuwd dat we geen etenswaren mogen meebrengen naar het 2e nivo.En pas op voor slangen, want 2 weken geleden is er een toerist door een gebeten.De instructie is heel eenvoudig, gewoon in het water springen en boven je kijken als je door de jungle loopt.Yannick wil op voorhand al niet zwemmen en we hebben allemaal wel bibberende knien.Wat mankeerde ookalweer aan Tropicana als vakantiebestemming? Aangekomen op het 3e nivo zien we de waterval en het zewmbadje vol met grote en kleine vissen.Niemand durft maar voora de jeugd is bang en gilt als er een visje lekker komt sabbbelen aan je voet.In Nl betaal je een vermogen omeen behandeling te krijgen van een paar visjes door dr,Fish bij een van de gerenomeerde sauna-centra. Hier krijg je ze gratis en in duizendtallen.Pas nadat Carmen met Marjon een duik hebben genomen,, springt ook Esmee (5 min.krijsend) en Yannick (direct naar een rots een snel erop) ook in het water. Yannick gaat voor de full dr. Fish behandeling en laat zijn voeten een tijdje door de vissen schooneten.
In de loop van de middag arriveren we bij het River Kwae museum,waar we langzaam en zeker verstomd worden door het verhaal achter de aanleg van de Birma-Thailand spoorlijn. Esmee en Yannick wisten niks van de 2e wereldoorlog in Azie en de bezettingsdrang van Japan. Evenmin van de Nederlandse betrokkenheid vanuit Indonesie.Toch nog even een kort stukje over de reden van deze aanleg: Japan begon met de bezettingsdrang in 1936. Thailand gaf een "unconditioned surrender " aan Japan. Om wapens te vervoeren tussen Birma en Thailand besloot men om een spoorlijn aan te leggen in een heuvelachtig en rotsachtig gebied van 415 km. Geplande doorlooptijd: 5jaar .Maar door het hoge werktempo,opgelegd door Japan aan de " vrijwillige" Aziatische arbeiders (100.000) en de krijgsgevangenen (30.000 Nederlanders,Australiers,Amerikanen en Engelsen) wordt het project al voltooid na 16 maanden onder erbarmelijke omstandigheden (echt onbeschrijvelijk), en na 110.000 doden door uitputting, ondervoeding,marteling of cholera. Het spoor wordt alleen maar gebruikt voor de terugtrekking van de Japanners uit Thailand en Birma, nadat de atoombommen zijn sporen hadden achtergelaten in Hiroschima en Nagasaki. Het bezichtigen van de brug (bekend van de film die niet de juiste wergave geeft) is een groot toeristische attraktie waar je met een disneytrein even heen en weer kan of te voet.
De volgende ochtend vervolgen we de tour en bezoeken we de Helfire pass,het meest indrukwekkende stuk van de spoorlijn. Op dit punt is er met de hand,hamer en beitel,een doorgang in de rots,waar velen hun laatste adem hebben utgeblazen. Hier werkten ze 18 uur per dag. De Australiers hebben er een museum gemaakt met een gedeeltijk herstel van de spoorlijn.Je kan er wandelen om het gevoel van toen te laten herbeleven,en dat is gelukt. Zowel als het museum als de Helfire Pass zijn indrukwekkend en afschuwelijk tegelijk .Met een bedrukt gevoel verlaten we het terrein,nog steeds onder de indruk dat dit afschuwelijke drama niet in onze geschiedenis boeken staat.
's Middags zitten we in een trein die een stuk over het spoor rijdt.Al rennend bemachtigen we een plekje aan de linkerkant (volgens ons boekje debeste kant) In een oude treinwagon met houten banken en open ramen. Met redelijk hoge snelheid gaat de dieseltrein aan de slag,en worden we gewaarschuwd wanneer we wat moeten fotograferen (de trein zou langs kliffen rijden zodat je adembenemende foto' s kunt maken).Dan klinkt er opeen een ongeloofelijk rammelend geluid,iedereen kijjkt elkaar aan en geven het geluid een bestemming:het treinspoor zal wel op een ijzeren brug lopen. Enkele seconden later zien we mensen in paniek in een wagon achter ons, er wordt geschreeuwd en men roept massaal STOP. Er gebeurd niks en je ziet dat de wagon achter ons niet meer in het sporor zit; hij helt van links naar rechts.Gelukkig rijden we niet zo snel.De kinderen worden gesommeerd te zitten en hopen op een goede afloop en dat niet ook onze wagon ontspoord.Voor ons gevoel stopt de trein pas na 10min. Iedereen is ongedeerd gelukkig.De angst wordt omgezet in opluchting. Leon is er als de kippen bij om foto's te maken van de wielen die finaal naast het spoor liggen.We stappen de trein uit en beginnen dus maar met lopen. Toevallig komt er net een ijsokarretje aanzetten (of toch niet zo toevallig...?). Hij wordt helemaal leeggekocht aan de geschrokken ouders. De kinderen krijgen allemaal een ijsje voor de opluchting.Het zou toch niet dat deze lieve ijsverkoopster een steentje op de rails heeft gelegd?
Na een korte wandeling (onze wagons zijn afgekoppeld, de trein ging zonder ons verder) worden we weer opgehaald door de busjes en overnachten we in een floating hotel op de rivier.We genieten van ons welverdiende nachtrust.
De volgende ochten bezoeken we de Erawan watervallen.Een prachtige waterval die 7 verschillende hoogtes heeft. Wij gaan zwemmen in het 3e nivo.Vooraf worden we gewaarschuwd dat we geen etenswaren mogen meebrengen naar het 2e nivo.En pas op voor slangen, want 2 weken geleden is er een toerist door een gebeten.De instructie is heel eenvoudig, gewoon in het water springen en boven je kijken als je door de jungle loopt.Yannick wil op voorhand al niet zwemmen en we hebben allemaal wel bibberende knien.Wat mankeerde ookalweer aan Tropicana als vakantiebestemming? Aangekomen op het 3e nivo zien we de waterval en het zewmbadje vol met grote en kleine vissen.Niemand durft maar voora de jeugd is bang en gilt als er een visje lekker komt sabbbelen aan je voet.In Nl betaal je een vermogen omeen behandeling te krijgen van een paar visjes door dr,Fish bij een van de gerenomeerde sauna-centra. Hier krijg je ze gratis en in duizendtallen.Pas nadat Carmen met Marjon een duik hebben genomen,, springt ook Esmee (5 min.krijsend) en Yannick (direct naar een rots een snel erop) ook in het water. Yannick gaat voor de full dr. Fish behandeling en laat zijn voeten een tijdje door de vissen schooneten.
maandag 10 augustus 2009
Koninklijk Paleis
Bloedheet en geen wind. Je moet ene echte die-hardzijn wil je de tour overleven. Water, water.....
donderdag 6 augustus 2009
My first jetlag
Aangekomen in thailand waar het vijf uur later is komen de oudste twee voor het eerst in aanraking met een "jetlag". Maandagochtend om half zeven zijn we bij ons hotel, dat meteen gecheckt wordt op vogelspinnen. Daar zijn ze namelijk allebei het bangst voor. Nou in dit superdeluxe hotel met alles derop en deran was dat onmogelijk. Dus direct in bed, want tijdens de vlucht natuurlijk allemaal (bijna) niet geslapen. Geprobeerd om om negen uur wakker te worden, maar na kort (slaperig) overleg verplaatst tot nader order. Om een uur 's middags waren we weer wakker en besloten naar China Town te gaan. ( De meeting van 12.30 voor de briefing voor ons reisje missen we half) De drukte, de onbekende geuren, de gekleurde taxis (roze matellic is hier het meest populair), de hectiek bevangt Esmee en Yannick. Carmen is wel wat gewend en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dan ook nog lopen door smalle steegjes waar de riool en de geur van het eten op je afkomt, onbekend waar je eindigt doet wat ze. Ze maken het mee in een roes, want slaap overheerst vooral. Nadat Esmee haar eerste souvenirs koopt (een spijkerbroek kost 150baht, omgerekend ruim 3 euro) eten we 's avonds voor het eerst thais. Bang voor heet eten en met bibberende knieen worden de eerste hapjes genomen. Het valt mee, het is helemaal niet pittig, zelfs de als maden uitziende visjes worden verorberd. De kip uit bananablad is het populairst. Bijna in slaap vallend in het restaurant gaan we snel op weg naar het hotel, waar iedereen snel in bed kruipt. Alleen Yannick (die altijd en overal kan slapen, sinds zijn geboorte) kan geen slaap vatten. Zijn systeem is in de war.
De volgende ochtend meteen op weg naar de klonghs (=de buitenwijken van Bangkok aan het water). De eerste van de vele georganiseerde tripjes. Het voelt als Walibi, kleine speedbootjes die als gekken door de khlongs varen met zeer hoge snelheden. Super en ontspannen komen we deze dag door. 's Avonds sluiten we af in een superchique restaurant die volgens de Trotter een van de beste thai is in Bangkok.
Moe en voldaan proberen we slaap te vatten. Yannick heeft nog steeds last van de jetlag.
Woensdag bezoeken we de tempels, een en al pracht en praal, maar bloedheet en geen wind. Yannick heeft geen schroom en oefent zijn thais en zijn engels. Hij heeft makkelijk contact en praat met touristen uit alle streken van de wereld en merkt dat als je de locals in hun taal aanspreekt dat je leuke conversaties kan opbouwen. Hij voelt zich als een vis in het water. "Kop kun krab" betekend bedankt en wordt continu gebruikt. Ook deze nacht is kort want de volgende dag gaan we vroeg naar de River Kwai. Ook wordt hij verkort nadat Yannick een kakkerlak ontdekt in de badkamer (het was eerst een vogelspin). Ondanks dat deze snel en vakkundig verwijdert wordt door de "housekeeping" blijft het wennen dat deze "beesten" zomaar langs kunnen wandelen. Het helpt niet in het verminderen van de slaap.
Tot nu toe kijken Yannick en Esmee hun ogen uit. Thailand voelt veilig en de mensen zijn vriendelijk. Wat is het boedhisme toch mooi, met respect voor elkaar en geen onvertogen woord. Iets wat we in het westen nog wat van kunnen leren.
Oh ja (1). Esmee en Carmen (maar vooral Esmee) is een hit in Bangkok. De jongens krijgen pijn in hun nek en laten hun beste fluitkunsten horen. Onwennig (maar met trots) loopt ze door de drukke straten. Carmen krijgt ook aandacht, maar wil niks van dat al hebben.
Oh ja (2). Je bedenkt het niet, maar in hetzelfde hotel komt Yannick een van zijn voetbalvrienden tegen: Brayan. Wat is de wereld toch klein.
___foto's volgen snel____
De volgende ochtend meteen op weg naar de klonghs (=de buitenwijken van Bangkok aan het water). De eerste van de vele georganiseerde tripjes. Het voelt als Walibi, kleine speedbootjes die als gekken door de khlongs varen met zeer hoge snelheden. Super en ontspannen komen we deze dag door. 's Avonds sluiten we af in een superchique restaurant die volgens de Trotter een van de beste thai is in Bangkok.
Moe en voldaan proberen we slaap te vatten. Yannick heeft nog steeds last van de jetlag.
Woensdag bezoeken we de tempels, een en al pracht en praal, maar bloedheet en geen wind. Yannick heeft geen schroom en oefent zijn thais en zijn engels. Hij heeft makkelijk contact en praat met touristen uit alle streken van de wereld en merkt dat als je de locals in hun taal aanspreekt dat je leuke conversaties kan opbouwen. Hij voelt zich als een vis in het water. "Kop kun krab" betekend bedankt en wordt continu gebruikt. Ook deze nacht is kort want de volgende dag gaan we vroeg naar de River Kwai. Ook wordt hij verkort nadat Yannick een kakkerlak ontdekt in de badkamer (het was eerst een vogelspin). Ondanks dat deze snel en vakkundig verwijdert wordt door de "housekeeping" blijft het wennen dat deze "beesten" zomaar langs kunnen wandelen. Het helpt niet in het verminderen van de slaap.
Tot nu toe kijken Yannick en Esmee hun ogen uit. Thailand voelt veilig en de mensen zijn vriendelijk. Wat is het boedhisme toch mooi, met respect voor elkaar en geen onvertogen woord. Iets wat we in het westen nog wat van kunnen leren.
Oh ja (1). Esmee en Carmen (maar vooral Esmee) is een hit in Bangkok. De jongens krijgen pijn in hun nek en laten hun beste fluitkunsten horen. Onwennig (maar met trots) loopt ze door de drukke straten. Carmen krijgt ook aandacht, maar wil niks van dat al hebben.
Oh ja (2). Je bedenkt het niet, maar in hetzelfde hotel komt Yannick een van zijn voetbalvrienden tegen: Brayan. Wat is de wereld toch klein.
___foto's volgen snel____
woensdag 29 juli 2009
WTF? Heb ik nog een zus ?
Een vakantie voorbereiden wordt natuurlijk steeds makkelijker als je wat vaker reist. Tenminste dat denk je. Nu gaan we met z'n vijven op vakantie, maar het voelt niet anders dat met z'n drie. Bij de boeking check je even de verzekeringen zoals annulering en de reisverzekering, of je visum nodig hebt en of de paspoorten in orde zijn. Voor Thailand heb je geen visum nodig, want we blijven niet langer dan 30 dagen. Je paspoort moet nog 6 maanden geldig zijn. Met een vluchtige check van de data was alles in orde.
We gaan in augustus weg en het paspoort van Leon zou pas in februari 2010 verlopen. Das precies zes maanden.
Afgelopen zondag (7 dagen voor vertrek)doet Leon nog een check van de medicijnen en de papieren. Wat blijkt: je paspoort moet zes maanden geldig zijn bij vertrek uit Thailand. Even rekenen: we gaan 25 augustus terug, mijn paspoort is tot 4 februari geldig. Oooh...shit....ik kom drie weken tekort. Mijn eerste reactie is, ach wat zijn nou drie weken, dat zal wel niet zo een vaart lopen. Daarna slaat de paniek toe: nou deze "customs" letten maar op drie gegevens, dan weten ze best wel dat het dan niet klopt. Sterker nog, als ik incheck bij vertrek wordt ik al tegengehouden, aangezien de vluchtmaatschappijen "penalties" kunnen krijgen bij het leveren van passagiers zonder de benodigde reisdocumenten. Langzaam wordt ik wit en zak op de bank. Na een uur vloeken kom ik weer een beetje bij , en ga direct uitzoeken hoe ik aan een paspoort kan komen binnen 1 week.
De gemeente geeft via haar site info, spoedaanvraag binnen 2 dagen is mogelijk (41 euro extra). Dat moet lukken, alleen moet ik de twee oudsten in mijn paspoort laten bijschrijven. Vier en een half jaar geleden kon dat alleen maar als de moeder van de kinderen daarbij fysiek aanwezig is. Inge is op vakantie in Portugal, en komt volgend weekend pas terug. Ik zit helemaal in zak en as en zie mijn betaalde vakantie naar Thailand in rook opgaan. Nu blijkt dat alleen Amsterdam zo streng is en dat ik nu (voor het eerst) voordeel heb van het wonen in de country-side. Hier heb ik alleen toestemming nodig van Inge. Met 1 belletje en een e-mail heb ik haar toestemming binnen 1 uur voor elkaar. Klaar is Klara. Nu nog Yannick ophalen bij zijn beste vriend Bram in Roden en morgen ben ik fris en fruitig voor een nieuw paspoort.
Als ik de voorwaarden later op de avond nog eens rustig doorlees, en geen waas meer voor mijn ogen heb, wordt het mij duidelijk dat ik een handtekening van Inge nodig heb, maar ook een officieel document als een Paspoort of Rijbewijs. Mijn hartritme zakt onder de 20 per minuut. Inge heeft die vast bij zich. Een paspoort zeker, maar misschien heeft ze haar rijbewijs niet bij zich. Geluk bij een ongeluk heeft ze die inderdaad thuis gelaten en neemt Esmée die mee als ze afreist naar ons. Inge gaat maandagochtend alle mogelijke moeite doen om een printer te vinden een fax om een ondertekende toestemming naar mij te sturen. En ook dat lukt.
Nadat ik 's avonds Yannick ophaal, staan we strak op dinsdagmorgen 9 uur bij de fotograaf. Met mijn oude paspoort, een fax met de handtekening van Inge, drie officiële pasfoto's, het officiële rijbewijs van Inge, en Yannick en Esmée (zij moeten fysiek aanwezig zijn bij de aanvraag) gaan we vol goede moed naar het gemeentehuis. Alles lijkt in orde, totdat de gemeente ambtenaar haar baas roept. Wonen uw kinderen in een andere gemeente ? Oh nee he, moet ik nu weer naar een andere gemeente ? Ik zeg ja, heeft dat consequenties ? Uh nee, dan moeten we even het ouderlijk gezag checken, dat is alles. Gelukkig, ik heb ouderlijk gezag, dus de administratie klopt. Geen vuiltje aan de lucht, alleen nog een aantal vragen aan de kinderen, waarbij ik me niet mag inmengen. Esmée beantwoordt netjes haar vragen wat haar volledige naam is, wanneer geboren en waar. Yannick krijgt meer vragen.
(Ambtenaar) Waar woon je ?
(Y) 2408 EM Alphen aan den Rijn, Madridsingel
A: Hoe heet je? Wanneer ben je geboren en weet je ook waar ?
Y: Yannick Martijn Kramer, 12 januari 1996 in Amsterdam (papa is trots, allemaal geboren in een echte stad)
A: Hoe heet je zus ?
Y: (een beetje verbaasd en kijkt en wijst naar Esmée) Esmée Marit Kramer
A: En je andere zus ?
Y: (Yannick schrikt, kijkt mij aan met grote ogen in de trant van: What the fuck ? Heb je nog een dochter ? Hij verstomt en denkt na, fronst zijn wenkbrouwen en neemt alle vragen en instructies door die we gisteren doorgenomen hebben. "Ik mag van papa niet zeggen dat hij ons wil ontvoeren naar Marokko" Welke zus bedoelt die ambtenaar. Shit denkt Leon...hij zal toch wel weten wie ze bedoelt.Het kan toch niet waar zijn dat ik hier een draai om mijn oren krijg van mijn puber die niet mee wil werken. Hij zal toch niet nu laten voelen dat hij de macht heeft ? Op het moment dat Yannick bijna wil zeggen: Ik heb maar 1 zus, geeft Leon subtiel een hint: die kleine thuis...Yannick schrikt en antwoord volmondig, zodat er geen onduidelijkheid kan bestaan dat hij zijn (half)zussie wel kent:) Carmen Zoe Noelle Kramer.
Yannick slaagt cumlaude.
Gelukkig, het paspoort is donderdag gereed. We kunnen op vakantie.
We gaan in augustus weg en het paspoort van Leon zou pas in februari 2010 verlopen. Das precies zes maanden.
Afgelopen zondag (7 dagen voor vertrek)doet Leon nog een check van de medicijnen en de papieren. Wat blijkt: je paspoort moet zes maanden geldig zijn bij vertrek uit Thailand. Even rekenen: we gaan 25 augustus terug, mijn paspoort is tot 4 februari geldig. Oooh...shit....ik kom drie weken tekort. Mijn eerste reactie is, ach wat zijn nou drie weken, dat zal wel niet zo een vaart lopen. Daarna slaat de paniek toe: nou deze "customs" letten maar op drie gegevens, dan weten ze best wel dat het dan niet klopt. Sterker nog, als ik incheck bij vertrek wordt ik al tegengehouden, aangezien de vluchtmaatschappijen "penalties" kunnen krijgen bij het leveren van passagiers zonder de benodigde reisdocumenten. Langzaam wordt ik wit en zak op de bank. Na een uur vloeken kom ik weer een beetje bij , en ga direct uitzoeken hoe ik aan een paspoort kan komen binnen 1 week.
De gemeente geeft via haar site info, spoedaanvraag binnen 2 dagen is mogelijk (41 euro extra). Dat moet lukken, alleen moet ik de twee oudsten in mijn paspoort laten bijschrijven. Vier en een half jaar geleden kon dat alleen maar als de moeder van de kinderen daarbij fysiek aanwezig is. Inge is op vakantie in Portugal, en komt volgend weekend pas terug. Ik zit helemaal in zak en as en zie mijn betaalde vakantie naar Thailand in rook opgaan. Nu blijkt dat alleen Amsterdam zo streng is en dat ik nu (voor het eerst) voordeel heb van het wonen in de country-side. Hier heb ik alleen toestemming nodig van Inge. Met 1 belletje en een e-mail heb ik haar toestemming binnen 1 uur voor elkaar. Klaar is Klara. Nu nog Yannick ophalen bij zijn beste vriend Bram in Roden en morgen ben ik fris en fruitig voor een nieuw paspoort.
Als ik de voorwaarden later op de avond nog eens rustig doorlees, en geen waas meer voor mijn ogen heb, wordt het mij duidelijk dat ik een handtekening van Inge nodig heb, maar ook een officieel document als een Paspoort of Rijbewijs. Mijn hartritme zakt onder de 20 per minuut. Inge heeft die vast bij zich. Een paspoort zeker, maar misschien heeft ze haar rijbewijs niet bij zich. Geluk bij een ongeluk heeft ze die inderdaad thuis gelaten en neemt Esmée die mee als ze afreist naar ons. Inge gaat maandagochtend alle mogelijke moeite doen om een printer te vinden een fax om een ondertekende toestemming naar mij te sturen. En ook dat lukt.
Nadat ik 's avonds Yannick ophaal, staan we strak op dinsdagmorgen 9 uur bij de fotograaf. Met mijn oude paspoort, een fax met de handtekening van Inge, drie officiële pasfoto's, het officiële rijbewijs van Inge, en Yannick en Esmée (zij moeten fysiek aanwezig zijn bij de aanvraag) gaan we vol goede moed naar het gemeentehuis. Alles lijkt in orde, totdat de gemeente ambtenaar haar baas roept. Wonen uw kinderen in een andere gemeente ? Oh nee he, moet ik nu weer naar een andere gemeente ? Ik zeg ja, heeft dat consequenties ? Uh nee, dan moeten we even het ouderlijk gezag checken, dat is alles. Gelukkig, ik heb ouderlijk gezag, dus de administratie klopt. Geen vuiltje aan de lucht, alleen nog een aantal vragen aan de kinderen, waarbij ik me niet mag inmengen. Esmée beantwoordt netjes haar vragen wat haar volledige naam is, wanneer geboren en waar. Yannick krijgt meer vragen.
(Ambtenaar) Waar woon je ?
(Y) 2408 EM Alphen aan den Rijn, Madridsingel
A: Hoe heet je? Wanneer ben je geboren en weet je ook waar ?
Y: Yannick Martijn Kramer, 12 januari 1996 in Amsterdam (papa is trots, allemaal geboren in een echte stad)
A: Hoe heet je zus ?
Y: (een beetje verbaasd en kijkt en wijst naar Esmée) Esmée Marit Kramer
A: En je andere zus ?
Y: (Yannick schrikt, kijkt mij aan met grote ogen in de trant van: What the fuck ? Heb je nog een dochter ? Hij verstomt en denkt na, fronst zijn wenkbrouwen en neemt alle vragen en instructies door die we gisteren doorgenomen hebben. "Ik mag van papa niet zeggen dat hij ons wil ontvoeren naar Marokko" Welke zus bedoelt die ambtenaar. Shit denkt Leon...hij zal toch wel weten wie ze bedoelt.Het kan toch niet waar zijn dat ik hier een draai om mijn oren krijg van mijn puber die niet mee wil werken. Hij zal toch niet nu laten voelen dat hij de macht heeft ? Op het moment dat Yannick bijna wil zeggen: Ik heb maar 1 zus, geeft Leon subtiel een hint: die kleine thuis...Yannick schrikt en antwoord volmondig, zodat er geen onduidelijkheid kan bestaan dat hij zijn (half)zussie wel kent:) Carmen Zoe Noelle Kramer.
Yannick slaagt cumlaude.
Gelukkig, het paspoort is donderdag gereed. We kunnen op vakantie.
zondag 26 juli 2009
Thailand: want daar is toch geen mexicaanse griep
Eindelijk is het zover. Leons gekoesterde droomwens om nog een "backpackers" tour te maken met al zijn kinderen gaat van start. Samen met Marjon, Carmen, Yannick en Esmee gaan ze 23 dagen naar Thailand (van 2 t/m 25 augustus). Het had nog even wat voeten in aarde. Nauwelijks bijgekomen van de supertour door Midden en Zuid Amerika (www.marjonleon.blogspot.com) waren we alweer aan het plannen voor de volgende toer. Tenslotte zou Marjons zus gaan emigreren naar Guatamala, en leek het ons wel leuk om deze zomer dat te combineren met Mexico. De inkt voor dit idee was nauwelijks opgedroogd toen het H1N1 virus zijn geboorte kreeg in Mexico. De mexicaanse griep was een feit. Ook de grote onveiligheid voor buitenlanders (zonder locals) in Guatamala (zo vertelde Liesbeth ons) werkte niet in ons voordeel. Zo viel Mexico af. Om zo ver mogelijk verwijderd te zijn van Mexico besloten we om ons te richten op Azie. Eerst India, maar het aanbod van Thailand was te mooi om waar te zijn. 23 dagen naar het noorden van Thailand met Chang Mai, de River Kwai en uiteraard Bangkok moet voor de kinderen een onvergetelijk avontuur worden. Meteen geboekt en betaald. Nog geen dag erna op het nieuws: Mexicaanse griep slaat toe in Bangkok. Meer dan een week worden alle hotelgasten in quarantaine gezet. Hopelijk is dit geen voorbode van onze reis. We gaan ervan uit dat we mogen landen in Bangkok, en de rondreis zonder complicaties of overmatige "beveiligingsmaatregelen" beperkt worden in onze reisvrijheid. Hopelijk nemen ze in thailand dezelfde maatregelen die men in Mei in Ghana hebben genomen. Bij aankomst van het vliegveld staan drie mannen klaar met een kwik thermometer, die na twee seconden onder je oksel constateren dat je geen mexicaanse griep hebt, aangezien de thermometer niet hoger uitslaat van 38,5 graden Celcius. Echt gebeurd !
Abonneren op:
Posts (Atom)