Het spoor bijster

Om half zeven 's ochtends staat ons driedaagse avontuur te wachten op en rondom de river Kwae (zo spellen ze dat in Thailand). Natuurlijk krijgen we onderweg het spelletje koppelverkoop en worden we gedropt bij een aftands cocosolieraffinaaderijtje. Onze gids (bijnaam Green omdat ze op woensdag is geboren en dat is de groene dag in Thailand) geeft in haar gebrekkig engels uitleg over de keuze die elke kweker heeft met de palmboom, of olie produceren uit de bloem van de cocospalm of te laten groeien naar een kokosnoot.Gelukkig rijden we snel door en arriveren bij Damnern Saduak,dat alleen bekend is geworden door de drijvende markt waar locals hun waar slijten aan andere locals. Ondanks dat het een toeristische trekpleister is,heeft hethandelen van boot tot boot iets heel charmants. Maaltijden worden in een handomdraai geproduceerd en alles ziet er kleurrijk en gezellig uit.

In de loop van de middag arriveren we bij het River Kwae museum,waar we langzaam en zeker verstomd worden door het verhaal achter de aanleg van de Birma-Thailand spoorlijn. Esmee en Yannick wisten niks van de 2e wereldoorlog in Azie en de bezettingsdrang van Japan. Evenmin van de Nederlandse betrokkenheid vanuit Indonesie.Toch nog even een kort stukje over de reden van deze aanleg: Japan begon met de bezettingsdrang in 1936. Thailand gaf een "unconditioned surrender " aan Japan. Om wapens te vervoeren tussen Birma en Thailand besloot men om een spoorlijn aan te leggen in een heuvelachtig en rotsachtig gebied van 415 km. Geplande doorlooptijd: 5jaar .Maar door het hoge werktempo,opgelegd door Japan aan de " vrijwillige" Aziatische arbeiders (100.000) en de krijgsgevangenen (30.000 Nederlanders,Australiers,Amerikanen en Engelsen) wordt het project al voltooid na 16 maanden onder erbarmelijke omstandigheden (echt onbeschrijvelijk), en na 110.000 doden door uitputting, ondervoeding,marteling of cholera. Het spoor wordt alleen maar gebruikt voor de terugtrekking van de Japanners uit Thailand en Birma, nadat de atoombommen zijn sporen hadden achtergelaten in Hiroschima en Nagasaki. Het bezichtigen van de brug (bekend van de film die niet de juiste wergave geeft) is een groot toeristische attraktie waar je met een disneytrein even heen en weer kan of te voet.

De volgende ochtend vervolgen we de tour en bezoeken we de Helfire pass,het meest indrukwekkende stuk van de spoorlijn. Op dit punt is er met de hand,hamer en beitel,een doorgang in de rots,waar velen hun laatste adem hebben utgeblazen. Hier werkten ze 18 uur per dag. De Australiers hebben er een museum gemaakt met een gedeeltijk herstel van de spoorlijn.Je kan er wandelen om het gevoel van toen te laten herbeleven,en dat is gelukt. Zowel als het museum als de Helfire Pass zijn indrukwekkend en afschuwelijk tegelijk .Met een bedrukt gevoel verlaten we het terrein,nog steeds onder de indruk dat dit afschuwelijke drama niet in onze geschiedenis boeken staat.

's Middags zitten we in een trein die een stuk over het spoor rijdt.Al rennend bemachtigen we een plekje aan de linkerkant (volgens ons boekje debeste kant) In een oude treinwagon met houten banken en open ramen. Met redelijk hoge snelheid gaat de dieseltrein aan de slag,en worden we gewaarschuwd wanneer we wat moeten fotograferen (de trein zou langs kliffen rijden zodat je adembenemende foto' s kunt maken).Dan klinkt er opeen een ongeloofelijk rammelend geluid,iedereen kijjkt elkaar aan en geven het geluid een bestemming:het treinspoor zal wel op een ijzeren brug lopen. Enkele seconden later zien we mensen in paniek in een wagon achter ons, er wordt geschreeuwd en men roept massaal STOP. Er gebeurd niks en je ziet dat de wagon achter ons niet meer in het sporor zit; hij helt van links naar rechts.Gelukkig rijden we niet zo snel.De kinderen worden gesommeerd te zitten en hopen op een goede afloop en dat niet ook onze wagon ontspoord.Voor ons gevoel stopt de trein pas na 10min. Iedereen is ongedeerd gelukkig.De angst wordt omgezet in opluchting. Leon is er als de kippen bij om foto's te maken van de wielen die finaal naast het spoor liggen.We stappen de trein uit en beginnen dus maar met lopen. Toevallig komt er net een ijsokarretje aanzetten (of toch niet zo toevallig...?). Hij wordt helemaal leeggekocht aan de geschrokken ouders. De kinderen krijgen allemaal een ijsje voor de opluchting.Het zou toch niet dat deze lieve ijsverkoopster een steentje op de rails heeft gelegd?
Na een korte wandeling (onze wagons zijn afgekoppeld, de trein ging zonder ons verder) worden we weer opgehaald door de busjes en overnachten we in een floating hotel op de rivier.We genieten van ons welverdiende nachtrust.

De volgende ochten bezoeken we de Erawan watervallen.Een prachtige waterval die 7 verschillende hoogtes heeft. Wij gaan zwemmen in het 3e nivo.Vooraf worden we gewaarschuwd dat we geen etenswaren mogen meebrengen naar het 2e nivo.En pas op voor slangen, want 2 weken geleden is er een toerist door een gebeten.De instructie is heel eenvoudig, gewoon in het water springen en boven je kijken als je door de jungle loopt.Yannick wil op voorhand al niet zwemmen en we hebben allemaal wel bibberende knien.Wat mankeerde ookalweer aan Tropicana als vakantiebestemming? Aangekomen op het 3e nivo zien we de waterval en het zewmbadje vol met grote en kleine vissen.Niemand durft maar voora de jeugd is bang en gilt als er een visje lekker komt sabbbelen aan je voet.In Nl betaal je een vermogen omeen behandeling te krijgen van een paar visjes door dr,Fish bij een van de gerenomeerde sauna-centra. Hier krijg je ze gratis en in duizendtallen.Pas nadat Carmen met Marjon een duik hebben genomen,, springt ook Esmee (5 min.krijsend) en Yannick (direct naar een rots een snel erop) ook in het water. Yannick gaat voor de full dr. Fish behandeling en laat zijn voeten een tijdje door de vissen schooneten.